maria 1

CANDO VIVES

Hoxe estiven lendo toda a poetica de Maria Mariño, noiesa a que lle adican o díá das letras galegas deste ano.
Unha caracola no Caurel, decían dela.

Unha muller que empezu de moi pequena a traballar como costureira polas casas. Cando eu estaba en Noia ainda se estilaba moito esto e non era primeiros do século XX senón máis ben na década dos 80. A casa viña Rosa unha señora grande, de moi mala leñe cando quería e era o momento en que a min, verdade e que non recordo ata moi maior o de ir de compras a unha tenda de roupa a comprar roupa nova e non heredara, ou exacta a da miña outra irmá maior. Se me ven a mente aquela rapaza de clase , esa rapaza nova que apareceu en cuarto de EXB e que levaba un pantalóns de pana laranxa co seu xarxei a xogo e botas hipermodernas,me daba moitisima envexa eu que sempre ía cos vestidiños de punto cruze de flores,. Jo a nena a quela ata levaba mallas apretadas con esa idade...E por riba chambase SUSI era rubia namentras eu estaba destinada a levar enrriba dos meus hombreiros un cabezón enorme cun pelo que parecía saido do enchufe,,,

O cantar da costureira
e un cantar moi baixiño
non poden cantar ao alto
porque canta de cotio

O que diga mal de min
o de outra costureira
eille de curtar a lingua
coa punta deste tixeira....

A nai de María Mariño traballaba de costureira na cas do fiscal polo que a súa filla recibiu entre otros o alcume da fiscala.